گرد و غبار حادثه کمی فرو نشسته بود. لابهلای آوار تجهیزات، هنوز بوی سوختگی و تلخی زخم به مشام میرسید. قدم به محوطهای گذاشتیم که روزگاری میزبان تلاش برای التیام دردهای مردم بود.
به گزارش درمانا، بامداد جمعه، ۱۴ فروردین، سکوت دانشگاه شهید بهشتی با صدای انفجار شکست. دو پرتابه، هدف خود را نه یک پادگان که پژوهشکده لیزر و پلاسما "ساختمان برادران شهید قاسمی" انتخاب کرده بودند. جنایت اما تازه آغاز ماجرا بود.
چند روز بعد، گرد و غبار حادثه کمی فرو نشسته بود. لابهلای آوار تجهیزات، هنوز بوی سوختگی و تلخی زخم به مشام میرسید. قدم به محوطهای گذاشتیم که روزگاری میزبان تلاش برای التیام دردهای مردم بود. قرار بود نشست خبری اساتید برگزار شود اما پیش از آن، فرصتی دست داد تا با یکی از دانشجویان این دانشگاه همکلام شویم.
دانشجویان: پیشرفت علمی متوقفشدنی نیست
دانشجو با چشمانی که از خشم و اراده میسوخت، گفت: پژوهشکده ما، فقط یک ساختمان نبود. اینجا، دانشجویان در حوزه مهندسی پزشکی تلاش میکردند تا تجهیزات وابسته به خارج را بومیسازی کنند. دشمن به جای میدان نبرد، سنگر خدمت به مردم را زد.
وی با لحنی قاطع افزود: اشتباه نکنند. شاید شیشهها شکسته باشد و دستگاهها آسیب دیده اما اراده ما از فولاد هم محکمتر است. این جنایت، نه تنها چرخ پیشرفت را متوقف نمیکند، بلکه انگیزه ما برای ایستادن در سنگر علم را دوچندان کرده است. به ملت ایران قول میدهیم، خدمتگزاران بهتری باشیم.
نقاب از چهره مدعیان حقوق بشر افتاد
حمله به دانشگاههای شهید بهشتی و دیگر مراکز علمی ایران بار دیگر ثابت کرد که دشمن، هیچ خط قرمزی در برابر پیشرفت ایران ندارد. آسیب به زیرساختهای پژوهشی، در حالی رخ میدهد که مدعیان جهانی حقوق بشر، سکوت معناداری را در پیش گرفتهاند.
اما در میان این آوارها، یک حقیقت کماکان پابرجاست؛ اساتید دانشگاه می گویند فعالیتهای آموزشی و تحقیقاتی متوقف نشده است.
جامعه دانشگاهی ایران بارها نشان داده که استقلال علمی خود را به هیچ فشار خارجی گره نمیزند. خواسته آنها این است مجامع بینالمللی واکنش نشان دهند، هرچند امیدی به سازمانهای حقوق بشری دست ساخته غرب ندارند.