قائم مقام معاونت فنی سازمان نظام پزشکی تهران بزرگ میگوید: قیمت پای مصنوعی بالای زانو ۷۰۰ تا ۸۰۰ میلیون تومان هزینه میبرد. قیمت یک دست مصنوعی که آنچنان هم الکترونیکی نباشد ۱.۵ تا ۲ میلیارد تومان است. این در حالی است که کمکهزینههای پرداخت شده به افراد دارای معلولیت در این حوزه کفاف هزینهها را نمیدهد.
در این میان افرادی که به دلیل بیماری یا معلولیت نیازمند استفاده از خدمات کاردرمانی، توانبخشی و تجهیزات مربوطه هستند رنج مضاعفی را تحمل میکنند. گرانی دارو و درمان و ویزیت پزشک از یک سو و استفاده از این خدمات و تجهیزات توانبخشی و کمکتوانبخشی از سوی دیگر آنها را در میان چنگال درد رها کرده است. متخصصان میگویند این بحران میتواند «مان طلایی توانبخشی را از بیمار و به ویژه کودکان توانخواه برباید.
با این حال بیماران تنها قربانیان این وضعیت نیستند به این معنا که فعالان حوزه تولید لوازم توانبخشی و همچنین مراکز کاردرمانی و توانبخشی نیز از رهگذر این گرانیهای لجام گسیخته و مراجعه کم توانخواهان به این مراکز به دلیل گرانی خدمات، متحمل خسارت بسیار شده یا رو به ورشکستگی گذاشتهاند.
رشد نیازمندی همزمان با آغاز جنگ ۴۰ روزه
محمدرضا اسدی قائم مقام معاونت فنی سازمان نظام پزشکی تهران بزرگ و کاردرمانگر میگوید: سال گذشته سازمان بهزیستی مبلغ یک همت را به ۱۴۰ هزار نفر از افراد نیازمند به وسایل توانبخشی تخصیص داد اما در طول جنگ ۴۰ روزه نیازمندی رشد وسیعی پیدا کرد به طوری که حدود ۳۰۰ میلیارد تومان تنها برای خدماتدهی به تقریبا ۳۷ هزار نفر از افراد دارای معلولیت، تخصیص یافت.
به گفته این کاردرمانگر، تعرفههای جدید و هزینههای سنگینی ناشی از آن، شرایط سختی را به افراد دارای معلولیت و توانخواهانی که نیازمند وسایل کمک توانبخشی هستند، تحمیل کرده است. از یک طرف قیمت تجهیزات وارداتی گران است و از طرف دیگر تولید این لوازم در داخل هم هزینهبر است: قیمت مواد اولیه موردنیاز برای تولید تجهیزات کمک توانبخشی در داخل بسیار گران است. در واقع بالا بودن هزینه تولید این لوازم، تولیدکنندگان را با مشکلات بسیاری مواجه کرده است موضوعی که از یک سو باعث کاهش تولید این لوازم شده است. در نتیجه این وضعیت نه تنها تولیدکنندگان آسیب دیدهاند بلکه دسترسی افراد دارای معلولیت به این تجهیزات کمتر شده است.
قائم مقام معاونت فنی سازمان نظام پزشکی تهران بزرگ از روند بسته شدن و ورشکستگی برخی مرکز توانبخشی، کاردرمانی و ارتوپدی فنی هم میگوید، موضوعی که علت آن همین هزینههای گران تولید و تامین لوازم توانبخشی و کمک بخشی و اجارههای بالا این مراکز است.
او توضیح میدهد: درگذشته خدمات ارتوپدی فنی مانند ساخت تجهیزات ارتوپدی از جمله ساخت و تولید اندامهای مصنوعی یا لوازم کمکی همه در مراکز دولتی یعنی هلال احمر و بهزیستی انجام میشد اما در حال حاضر تنها هلال احمر در این خصوص خدمات دولتی ارائه میدهد که البته شعبات کمی در کشور دارد. در نهایت هم خدماتدهی در این زمینه به بخش خصوصی و متخصصین امر واگذار شد.
گرانی لوازم کمک توانبخشی و کمکهزینههای ناکافی
این کاردرمانگر اضافه میکند: سازمان بهزیستی در حال حاضر اقدام به ساخت این تجهیزات نمیکند و براساس قانون تنها بخشی از هزینهها را به افراد توانخواه میدهد، این درحالی است که از یک سو گرانی سرسامآور این تجهیزات موجب کاهش دسترسی افراد دارای معلولیت به این لوازم شده و از سوی دیگر با توجه به مشکلات معیشتی که این افراد گرفتارش هستند در بسیاری از موارد کمکهزینهای که بابت این لوازم از بهزیستی دریافت میکنند را صرف تامین تجهیزات نمیکنند.
او به قیمت برخی از تجهیزات هم اشاره میکند: قیمت پای مصنوعی بالای زانو ۷۰۰ تا ۸۰۰ میلیون تومان هزینه میبرد. قیمت یک دست مصنوعی که آنچنان هم الکترونیکی نباشد ۱.۵ تا ۲ میلیارد تومان است. این در حالی است که کمکهزینههای پرداخت شده به افراد دارای معلولیت در این حوزه کفاف هزینهها را نمیدهد. این هزینههای گزاف در نهایت باعث کاهش دسترسی جامعه هدف از لوازم و خدمات موردنیاز خود شده است.
اسدی از رابطه علت و معلولی میان مشکلات اقتصادی توانخواهان و ورشکستگی مراکز توانبخشی و کاردرمانی هم میگوید: آمارهای سازمان نظام پزشکی در خصوص مراکزی مانند مراکز کاردرمانی؛ گفتاردرمانی و … نشان میدهد که از جنگ ۱۲ روزه تاکنون شاهد رشد ۱۵ درصدی بسته شدن این مراکز نسبت به سالهای گذشته بودهایم. علت این معضل هم همانطور که اشاره کردم گرانی خدمات این مراکز از یک سو و رشد تصاعدی مشکلات اقتصادی در میان توانخواهان و کاهش مراجعه آنها به این مراکز از سوی دیگر است. به این ترتیب درآمد مراکز کاهش یافته اما هزینههای آنها مانند اجاره و … افزایش داشته است. این موضوع باعث شده که برخی از مراکز اعلام ورشکستگی کنند.
بسته شدن ۵۰ مرکز کاردرمانی در یکسال
به گفته قائم مقام معاونت فنی سازمان نظام پزشکی تهران، در سال ۱۴۰۳ تقریبا ۷۴۰ مرکز کاردرمانی داشتیم اما در سال ۱۴۰۴، این عدد به ۶۹۰ رسید یعنی حدود ۱۴، ۱۵ درصد از مراکز ما بسته شدند.
او تاکید میکند که افول مراجعه به این مراکز همزمان با جنگ و مشکلات اقتصادی ناشی از آن آغاز شد. به دنبال آن وضعیت هم شاهد ورشکستگی مراکز مذکور بودیم. هنوز آماری از وضعیت مراکز کاردرمانی، گفتار درمانی و … در سال ۱۴۰۵ نداریم اما قطعا تبعات جنگ تحمیلی ۴۰ روزه بیشتر از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه بوده است که این میتواند اثرات مخربتری را بر اقتصاد وارد کند.
منبع : ایلنا
